ใครเป็นแบบหนูบ้างง
เมื่อก่อนชีวิตเคยดี มีทุกอย่าง แต่อยู่มาวันนึง ก้เสียทุกอย่างไป พ่อแม่จากที่เคยมีทุกอย่าง มีบ้าน มีรถ กลับมาเสียบ้าน เสียรถ ต้องมาอยู่ห้องเช่า เช่ารถมอเตอไซต์ หนูมีพี่น้อง4คน หนูเป็นคนโต หนูจบ ม.6 เข้ามาเรียนในมหาลัย ช่วงแรกๆ มีเงินเก็บจากทำงาน พอมีเงินใช้ เสียค่าหอ ค่าต่างๆ อยู่มาได้3เดือน ต้องมาลำบาก มีตังอยุ่ 100นึงก้ต้องประหยัดกินยังไงให้คุ้ม แต่ก้ยาก แค่จะให้อยุ่สัก2วันยังยากเลย แต่ยังดีที่พ่อแม่พอส่งให้บ้าง แต่ก้ไม่เยอะ 100-200 เวลามีค่ารายงาน ค่าอะไรต่างๆ ก้ลำบากที่ต้องหา หางานทำก้ลำบากส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยรับคนที่เรียนอยู่ ต้องอดๆอยากๆ พ่อแม่ก้ลำบากหาเงินเข้าบ้านยาก เราก้ต้องดิ้นรนหากินไปวันๆ ยืมเพื่อนบ้าง แต่พอไม่มีคืนก้ไม่กล้าจะยืมอีก ต้องอดมื้อกินมื้อคอยอาศัยเพื่อน ทั้งห้องทั้งไปเรียน ลำบากมากเลย งานก็หายากเหลือเกิน ท้อใจมากเลยค่ะ ไม่รุ้จะทำยังไงดี แอบร้องไห้คนเดียว คิดมากคนเดียว หาที่ระบายไม่ได้ หมดหนทาง ไม่เหลืออะไรเลย ทำไมคนเราเกิดมาถึงไม่เท่าเทียมกัน ท้อใจเหนื่อยมากๆเลยค่ะ
ท้อแท้
เมื่อก่อนชีวิตเคยดี มีทุกอย่าง แต่อยู่มาวันนึง ก้เสียทุกอย่างไป พ่อแม่จากที่เคยมีทุกอย่าง มีบ้าน มีรถ กลับมาเสียบ้าน เสียรถ ต้องมาอยู่ห้องเช่า เช่ารถมอเตอไซต์ หนูมีพี่น้อง4คน หนูเป็นคนโต หนูจบ ม.6 เข้ามาเรียนในมหาลัย ช่วงแรกๆ มีเงินเก็บจากทำงาน พอมีเงินใช้ เสียค่าหอ ค่าต่างๆ อยู่มาได้3เดือน ต้องมาลำบาก มีตังอยุ่ 100นึงก้ต้องประหยัดกินยังไงให้คุ้ม แต่ก้ยาก แค่จะให้อยุ่สัก2วันยังยากเลย แต่ยังดีที่พ่อแม่พอส่งให้บ้าง แต่ก้ไม่เยอะ 100-200 เวลามีค่ารายงาน ค่าอะไรต่างๆ ก้ลำบากที่ต้องหา หางานทำก้ลำบากส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยรับคนที่เรียนอยู่ ต้องอดๆอยากๆ พ่อแม่ก้ลำบากหาเงินเข้าบ้านยาก เราก้ต้องดิ้นรนหากินไปวันๆ ยืมเพื่อนบ้าง แต่พอไม่มีคืนก้ไม่กล้าจะยืมอีก ต้องอดมื้อกินมื้อคอยอาศัยเพื่อน ทั้งห้องทั้งไปเรียน ลำบากมากเลย งานก็หายากเหลือเกิน ท้อใจมากเลยค่ะ ไม่รุ้จะทำยังไงดี แอบร้องไห้คนเดียว คิดมากคนเดียว หาที่ระบายไม่ได้ หมดหนทาง ไม่เหลืออะไรเลย ทำไมคนเราเกิดมาถึงไม่เท่าเทียมกัน ท้อใจเหนื่อยมากๆเลยค่ะ